Неўзабаве ў нашых мясцінах, побач з музеем “Бездзежскі фартушок”, з’явіцца яшчэ адзін прывабны і самабытны аб’ект – колішняе сялянскае падвор’е. Сродкі на яго абуладкаванне выдаткоўваюцца з бюджэту, а асноўную работу на гэтым участку выконваюць спецыялісты гаспадарчага падраздзялення райаддзела культуры. Не застаецца ўбаку ад агульнай справы і творчая частка калектыву на чале з начальнікам аддзела культуры Л.С.Куроўскім. Яго мы засталі на яшчэ не завершаным сялянскім падвор’і, і Леанід Сцяпанавіч ахвотна правёў экскурсію, расказаў і паказаў, як і чым збіраюцца прывабіць сюды турыстаў.
Адметна, што сядзіба на гэтым месцы была заўсёды. Калі гаспадара не стала, яе выкупілі для музея. Тут навялі парадак і сталі меркаваць, як па разумнай цане спалучыць на гэтым участку мінулы каларыт і сучасны камфорт. І, мяркуючы па многім, гэта атрымалася. Спачатку перад вачыма наведвальнікаў паўстане крытая чаротам хацінка, якая знешне сапраўды нагадвае даўнішняе сялянскае жытло на дзве палавіны з самаробнай печчу, прызбай, прадметамі паўсядзённага побыту. Да столі падвешаны ліхтары ў форме старадаўніх газнічак, якія, аднак, запальваюцца адным шчаўчком электрычнага ўключальніка. Як патлумачыў Л.С.Куроўскі, гэта і іншае сучаснае начынне музейнай сядзібы абуладкавана “залатымі” рукамі электрыка Міхаіла Мікалаевіча Нічыпорчыка і іншых тутэйшых майстроў.
У гэтым жа памяшканні, з другога боку –уваход у невялічкую гасцініцу, якая абуладкавана ў народным стылі, але з усімі сучаснымі зручнасцямі: халоднай і гарачай вадой, душавой кабінкай і г.д. Тут могуць спыніцца вандроўнікі, якія захочуць пажыць на сялянскім падворку і акунуцца ў даўнішнюю атмасферу.
Далей на сялянскім падворку размешчаны дабротны, як у спраўнага, заможнага гаспадара, хлеў з усялякай жыўнасцю ( тут ужо ёсць конь, каза, выводзіцца птушка), навес для дроў і брыкету, які ў тутэйшых мясцінах называюць “шуркай”. У глыбіні двара зладкаваны летні домік, падлога і сцены якога па-майстэрску аздоблены драўлянымі “круглякамі”. Тут жа, на свежым паветры – цагляны мангал для шашлыкоў ў выглядзе печкі. Шмат чаго на гэтым участку, па словах Леаніда Сцяпанавіча, зроблена рукамі братоў Сцяпана Сцяпанавіча і Аляксея Сцяпанавіча Кавалевічаў. Адзін з іх працуе цесляром, а другі – рэзчыкам па дрэве ў гаспадарчай групе аддзела культуры. Свайму рамяству яны вучыліся, змалку працуючы з бацькам, і тут, на гэтым аб’екце, зарэкамендавалі сябе сапраўднымі народнымі умельцамі. Непаўторнай адметнасцю вясковага падвор’я з’яўляецца і драўляная брычка на гумовых колах. На ёй – таблічка, якая сведчыць, што гэты экспанат змайстраваў жыхар вёскі Туляцічы Іванаўскага раёна Аляксей Міхайлавіч Талатай. Як аказалася, аясковы ўмелец ў свой час зрабіў брычку і ўпрыгожыў яе адпаведнай праваслаўнай сімволікай для таго, каб вазіць сям’ю і суседзяў на царкоўныя службы, бо свайго храма ў Туляцічах не было.
І гэта – далёка не ўсе сюрпрызы, якія чакаюць гасцей на сялянскім падвор’і пры музеі “Бездзежскі фартушок”. Тут можна будзе паназіраць за выпечкай хлеба і прыгатаваннем другіх сялянскіх страў, за работай “камбайна” нашых продкаў – жняяркі, пакатацца на брычцы і пакарміць хатнюю птушку. І нават сапраўдны бусел, з якім звязаны добрыя прыкметы нашых продкаў, на хляве сялянскага падвор’я пасяліўся. Але ўсё гэта лепей самому ўбачыць…
Між іншым, стваральнікі гэтага аб’екта на чале з Л.С.Куроўскім мяркуюць, што ўжо ў наступным месяцы асноўныя работы па яго абуладкаванню будуць завершаны, і гаспадыня сялянскага падвор’я – Алена Васільеўна Лукашчык – зможа прыняць гасцей.
Галіна ШАФРАН
На здымках: адметныя экспанаты сялянскага падвор’я пры музеі “Бездзежскі фартушок” і людзі, якія абуладкоўваюць колішнюю сядзібу
Фота аўтара
