Выкананы апошнія заданні, падведзены вынікі раённай інтэлектуальнай гульні “Зорны час” па тэме “Мова Коласа, мова Купалы”. Надзвычай светлае і аптымістычнае, актуальнае і патрыятычнае мерапрыемства, якое падрыхтавала і правяла культарганізатар цэнтра дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі Ала Іванаўна Яхімовіч, падышло да свайго завяршэння. На працягу некалькіх тыдняў, па суботах, у РЦДАДзіМ пачаргова сустракаліся каманды з 25 навучальных устаноў Драгічыншчыны, якія спаборнічалі паміж сабой за права называцца лепшымі знаўцамі беларускай мовы. А ў пазамінулую суботу прайшоў заключны этап гульні, дзе свае веды паказалі прадстаўнікі 7 школ раёна, якія напярэдадні абышлі сапернікаў і сталі пераможцамі занальных тураў. Такім чынам, у фінал трапілі наступныя каманды: “Мовазнаўцы” (Асавецкая СШ, капітан Вольга Малышыц), “Знічкі” (Бездзежская СШ, капітан Ганна Севасцьяновіч), “Буслы” (Белінская БШ, капітан Анастасія Крывецкая), “Палешукі” (СШ №1 г.Драгічына, капітан Уладзіслаў Тарановіч), “Арыён” (Немяржанская СШ, капітан Аляксандр Пунько), “Васількі” (Радастаўская СШ, капітан Дар’я Байдук) і “Беларусаведы” (Пярковіцкая СШ, капітан Марыя Рапінчук).
Аказацца ў саставе экспертнага журы такога конкурснага мерапрыемства – гэта была не толькі вялікая адказнасць, гэта было ні з чым не параўнанае задавальненне ад таго, што надарылася магчымасць далучыцца да мілагучнасці і спеўнасці беларускага слова і ў чарговы раз пераканацца ў галоўным: родная мова жыве і будзе жыць, бо ў яе ёсць нямала адданых прыхільнікаў. З ліку тых, каму належыць будучыня.
Па ўмовах конкурснай гульні, у складзе каманд знаходзіліся вучні 7-9 класаў, якім трэба было правільна перакласці з рускай на беларускую мову словы і словазлучэнні, утварыць прымаўкі і прыказкі, патлумачыць фразеалагізмы, закончыць верш, назваць аўтараў вядомых беларускіх твораў і г.д. І па суме набраных балаў пераможцамі гульні “Мова Коласа, мова Купалы” выйшла каманда вучняў Асавецкай дз/с-СШ, якую падрыхтавала выкладчыца беларускай мовы і літаратуры Валянціна Іванаўна Сарока. Усяго на адзін бал ад лідараў фінальнай гульні адсталі каманды СШ №1 г.Драгічына і Бездзежскай СШ, з якімі працавалі настаўнікі Таццяна Міхайлаўна Клімчук і Ала Фёдараўна Аляшкевіч. У выніку ўладальнікаў другога месца дапамаглі выявіць дадатковыя заданні, дзе найбольш хуткія і трапныя адказы прагучалі ад прадстаўнікоў каманды “Палешукі”. Адпаведна, пачэснае трэцяе месца занялі “Знічкі”з Бездзежскай школы. Пераможцам і прызёрам былі ўручаны граматы і прызы ад аддзела адукацыі, спорту і турызму райвыканкама.
У ходзе беларускамоўнай гульні было зроблена нямала аптымістычных адкрыццяў. Прынамсі, экспертнае журы фінальнага тура, у складзе якога былі выкладчыкі роднай мовы Галіна Міхайлаўна Елец (Хомская СШ), Ала Мікалаеўна Ярмац (Завершская БШ), Валянціна Мікалаеўна Чыж (Равінская СШ), Ларыса Вітальеўна Пятроўская (Вулька-Радавецкая БШ), Дзіна Канстанцінаўна Галаўко (Зарэчкаўская СШ), адзначылі дасканалыя веды па беларускай мове, якія на працягу ўсёй гульні праяўляў капітан каманды СШ № 1 г.Драгічына Уладзіслаў Тарановіч, і які ў значнай меры паспрыяў агульнаму поспеху “Палешукоў”. Ён дэманстраваў бездакорнае валоданне прадметам, і гэта пры тым, што дзевяцікласнік наведвае навучальную ўстанову, дзе асноўная большасць школьных дысцыплін выкладаецца на рускай мове. За такую шчырую прыхільнасць да роднага слова школьнік быў заахвочаны індывідуальным прызам – квартальнай падпіскай на нашу раённую газету “Драгічынскі веснік”.
І, вядома ж, узнікла заканамерная цікавасць, якім чынам Уладзіславу Тарановічу ўдалося дасягнуць такіх добрых вынікаў у вывучэнні беларускай мовы? На што наш юны суразмоўнік расказаў даволі-такі павучальную для многіх гісторыю. Па словах школьніка, усё пачалося пару гадоў таму назад, калі ў госці да іх наведаліся знаёмыя з Украіны. Яны размаўлялі выключна на сваёй украінскай мове і ўсё здзіўляліся і дапытваліся, чаму гэта тыя, хто лічыць сябе беларусамі, у паўсядзённым побыце не падтрымліваюць і не выкарыстоўваюць родную мову.
– Я тады быў, здаецца, класе ў шостым, і мяне прысаромілі словы нашых прыезджых гасцей. Падумаў, што і сапраўды няёмка будзе назвацца беларусам, не ведаючы сваёй мовы. І пачаў спакваля папраўляць сітуацыю, чытаючы творы беларускіх аўтараў. З часам гэта захапіла, і я, старонка за старонкай, адкрываў для сябе творчую ўнікальнасць і прывабнасць кніг Купалы, Коласа, Караткевіча і другіх беларускамоўных паэтаў і пісьменнікаў. І цяпер пры любой зручнай магчымасці стараюся размаўляць па-беларуску, выкарыстоўваць наш нацыянальны слоўнікавы скарб у зносінах са сваімі блізкімі і знаёмымі і мару пра той час, калі мне таксама пачнуць адказваць на беларускай мове…
Так што ўсё геніяльнае, як кажуць, даволі простае. Гэтак і ў вырашэнні “моўнага” пытання. Тут можна да бясконцасці скалынаць паветра гучнымі лозунгамі і заклікамі да вывучэння беларускай мовы, якія, па-сутнасці, нічога не мяняюць. А можна канкрэтнай справай, спакойна і непрыкметна, падтрымаць “мову Коласа, мову Купалы”, далучыць да яе нашчадкаў і парадавацца таму, што роднае слова мае нямала шчырых і апантаных паслядоўнікаў.
Галіна ШАФРАН
Фота аўтара
