ПАКЛАПАЦІЛІСЯ ПРА СЕЛЬСКІХ ПЕРАДАВІКОЎ І ВЕТЭРАНАЎ

Дата:

Многае ў нашым жыцці – у тым ліку, і дабро – вяртаецца. Таму, ад каго яно сыходзіць. І ў гэтым пераконвалі жыццёвыя гісторыі розных людзей – і пажылых, і маладзейшых, якіх я наведала разам са старшынёй райкама прафсаюза работнікаў аграпрамысловага комплексу Святланай Уладзіміраўнай Барташ і бухгалтарам гэтай грамадскай структуры Святланай Васільеўнай Дуньковіч. Яны ехалі з мэтай павіншаваць вяскоўцаў з майскімі святамі і ўручыць земляробам падарункі, а  ветэранам вайны і працы – прадуктовыя наборы. І людзі з задавальненнем адрываліся ад звыклых спраў, каб пагутарыць аб сваім жыцці-быцці.

У Брашэвічах заязджаем да Івана Ула-дзіміравіча Труша, узрост якога набліжаецца да 100 гадоў. Ён быў прызваны служыць у польскую армію, і Вялікая Айчынная вайна застала яго на тэрыторыі Польшчы. “Многа ліха зведаў, але ж застаўся жыць”, — кажа наш суразмоўнік. Ён ужо зусім дрэнна бачыць, і прызнаецца, што трымаецца на гэтым свеце дзякуючы штодзённым клопатам сваёй жонкі, якая на дзесятак гадоў маладзей за яго, і разам з якой выгадавалі дзяцей, унукаў, дачакаліся праўнукаў. “І дзякуй Богу, што столькі ўсяго перажылі, столькі ўсяго зрабілі, і да гэтай пары на нагах трымаемся”, — у адзін голас гавораць, праводзячы нас, і гаспадар, і гаспадыня вясковай сям’і.

Нягледзячы на перажытае ліхалецце, аптымістам застаецца і Мікалай Іванавіч Сакалоўскі з вёскі Гумнішча. На вайну ён пайшоў у жніўні 1944, удзельнічаў у вызваленні Польшы, фарсіраваў Одэр, амаль дайшоў да Берліна і незадоўга да Перамогі быў цяжка паранены. За салдацкую адвагу і мужнасць франтавік узнагароджаны ордэнам Славы III ступені і многімі медалямі.

Пасля вайны салдат Сакалоўскі прадоўжыў службу, і несці яе ён пажадаў на армейскай канюшні, бо вельмі ж любіў жывёлу. Дэмабілізаваўшыся, вярнуўся дадому, ажаніўся і больш за трыццаць гадоў адпрацаваў у тутэйшым калгасе пастухом. Мікалай Іванавіч займаўся справай, да якой ляжала яго душа – даглядаў жывёлу, плёў кашы, гаспадарыў на зямлі. Ён жыў у суладнасці з блізкімі і са сваімі жыццёвымі  перакананнямі, за што, пэўна, і атрымаў сваю самую галоўную ўзнагароду – доўгае жыццё ў сямейнай пары.

Віншаванне ад райкама прафсаюза работнікаў аграпрамысловага комплексу атрымаў і былы франтавік Уладзімір Паўлавіч Пракаповіч, які жыве з жонкай у Вульцы Брашэвіцкай. А ў полі Святлана Уладзіміраўна і  Святлана Васільеўна ўручылі падарунак механізатару Генадзю Пятровічу Капуза і іншым сумленным земляробам СВК “Брашэвічы”.

У суседняй гаспадарцы – СВК “Імянінскі” – прафсаюзныя актывісты пабывалі на ўчастку, дзе працаваў на “Джон-Дзіры” Вячаслаў Аляксандравіч Клапаць. Ён расказаў, што жыве з сям’ёю ў вёсцы Дзераўная. Разам з жонкай – настаўніцай сельскай школы – выхоўваюць дваіх дзяцей.

Цяпер, у час пасяўной, каб па максімуму задзейнічаць энерганасычаную тэхніку, Вячаслаў Аляксандравіч працуе пазменна з напарнікам, сваім жа аднавяскоўцам Алегам Мікалаевічам Марозам. Па працоўнаму распарадку іх рабочы дзень доўжыцца з 6 гадзін раніцы і да 10 вечара. Але калі поле добрае ці трэба закончыць участак, каб не вяртацца сюды на наступны дзень, то затрымліваюцца на рабоце і да поўначы.

Яшчэ да арміі прыйшоў працаваць у кааператыў Сяргей Мікалаевіч Цімашук. Адслужыўшы, вярнуўся ў родныя мясціны,  на сваё ранейшае рабочае месца. Потым ён ажаніўся, атрымаў добраўпарадкаванае, газіфікаванае жыллё. Цяпер Сяргей з жонкай чакаюць папаўнення ў сям’і. Так што малады працаўнік               удвая заслугоўвае заахвочвання ад прафсаюза: і за бездакорную работу ў сельскай гаспадарцы, і за паляпшэнне дэмаграфічнай сітуацыі.

На зваротнай дарозе з Імянін мы заязджаем у Сёманаўшчыну, дзе з сынам і нявесткай жыве былы франтавік Канстанцін Кузьміч Млынчык. Ён прызнаецца, што збіраўся, было ўжо, паміраць, не паднімаўся зусім, але ж нявестка, дай Бог ёй здароўя, выхадзіла. І на вайне, як лічыць Канстанцін Кузьміч, ён выжыў толькі таму, што за яго нястомна малілася маці. Бо памятае ветэран, як на подступах да Берліна салдат, бы касой, кулямі касіла, а яго – нават не зачапіла. Бы адводзіў хто бяду. З 4000 байцоў  у іх палку тады толькі 40 у жывых засталося. У ліку шчасліўцаў, якія сустрэлі Перамогу, быў і К.К.Млынчык.

Вярнуўшыся з вайны, Канстанцін Кузьміч працаваў па гаспадарцы, а потым пайшоў у калгас. Быў ён заўзяты  і шчыры да ўсякай сялянскай работы. Трымаў дзве каровы, і каб назапасіць кармоў на зіму, паднімаўся на досвітку і хадзіў шукаць, дзе б скасіць па лапінцы травы ў лесе ды па канавах. А цяпер наш суразмоўнік толькі здзіўляецца, што гэтулькі сенажацяў вакол, а касіць іх і кароў трымаць ахвочых мала.

А яшчэ Канстанцін Кузьміч вельмі шкадаваў сваю жонку. Калі яна цяжка захварэла і трапіла ў бальніцу, ён так клапатліва даглядаў яе, што многія гаварылі жанчыне: такі добры муж і гаспадар – не іначай, як узнагарода ад Бога.

Пасля смерці сваёй “палавінкі” К.К.Млынчык перайшоў жыць да сына і нявесткі ў Сёманаўшчыну. Ён радуецца, што атулены любоўю і ўвагай блізкіх людзей. Такім чынам, пэўна, яму спакваля вяртаецца тое, што ён ўсё жыццё аддаваў…

Галіна ШАФРАН

Фота аўтара

 

 

Поделиться новостью:

Популярно

Архив новостей

Похожие новости
Рекомендуем

В Дрогичинском районе прошел праздник земляков

В деревне Сутки Дрогичинского сельсовета 20 июля прошел праздник...

Президент дал оценку работы промышленного сектора и поставил задачи на перспективу

Ситуация в сфере промышленности в целом складывается неплохо, но...

Аграрии Дрогичинского района намолотили 33,6 тысяч тонн зерна

По состоянию на 22 июля сельхозпредприятиями района убрано зерновых...

Ряды «тысячников» Дрогичинского района пополнились новыми именами

20 июля слова благодарности за упорный труд принимали сразу...