spot_img
spot_imgspot_imgspot_imgspot_img

Пра ветэрана культуры

Дата:

Вёска Малінаўка, што знаходзіцца за Дняпроўска-Бугскім каналам, надзвычай багатая на добразычлівых і таленавітых людзей. З яе выйшла нямала дбайных кіраўнікоў органаў улады, сельскай гаспадаркі, настаўнікаў, урачоў, інжынераў і іншых паважаных сёння людзей.

На жаль, цяпер вёска, як кажуць, старэе на вачах. Зараслі лесам і меліяраваныя землі, асушаныя ў 60–70 гады мінулага стагоддзя, ліквідавана ферма па адкорму буйной рагатай жывёлы. Няма ўжо  тут і аддзялення сувязі, і сельскага клуба, у якім доўгі час працавала міла-відная жанчына Марыя Фёдараўна Нічыпорчык.

Марыя Фёдараўна Нічыпорчык з дачкой Таняй
Марыя Фёдараўна Нічыпорчык з дачкой Таняй

Нарадзілася мая гераіня ў прыгожай лясной вёсачцы Смольнікі, што ў Іванаўскім раёне. У 1970 годзе закончыла сярэднюю школу і ўладкавалася на работу ў Іванаўскае будаўніча-мантажнае ўпраўленне. Аднак доўга там не затрымалася, бо ў хуткім часе паступіла ў Гродзенскае кааператыўнае вучылішча. Пасля вучобы пачала працаваць загадчыцай буфета, што знаходзіўся на ўчастку ПМК-3 у в. Малінаўка. Якраз у той час меліяратары вялі асушэнне навакольных забалочаных масіваў.

Неўзабаве тут жа, на танцах у Малінаўскім сельскім клубе, Марыя пазнаёмілася з прыгожым маладым лесніком Леанідам Нічыпорчыкам, які працаваў у Белінкоўскім (цяпер Новапапінскае) лясніцтве. Хутка і вяселле згулялі. Спачатку маладыя жылі  ў бацькоў Леаніда, а затым пачалі будаваць уласны дом.

На жаль,  доўгага і шчаслівага сямейнага жыцця не атрымалася. У верасні 1979 года муж Леанід трагічна загінуў у лесе. У Марыі засталося двое малалетніх дзяцей: сын Вася, вучань першага класа, і дачка Таня, якой ішоў шосты год. Колькі  сіл і намаганняў давялося прыкласці маладой маме, каб дзяцей падняць і дом дабудаваць! Праўда, вялікую дапамогу ёй аказвалі бацькі.

У 1980 годзе Марыя Нічыпорчык пачала працаваць у мясцовым сельскім клубе. Загадвала не толькі гэтай культурнай установай, але і бібліятэкай, спалучаючы работу з вучобай у Гродзенскім культпрасветвучылішчы.

Вось што пра М. Ф. Нічыпорчык   гаворыць былы загадчык раённага аддзела культуры Адам Васільевіч Янусік:

 – Марыя Фёдараўна – чалавек даволі таленавіты і творчы. Добрасумленнасць і высокая адказнасць за даручаную справу заўсёды яе вызначалі сярод іншых работнікаў культуры. Арганізаваны ёю фальклорны калектыў  неаднаразова з вялікім поспехам выступаў не толькі ў райцэнтры, але і на абласной сцэне…

Сапраўды, самадзейныя малінаўскія артысты карысталіся высокай папулярнасцю сярод людзей. Таму з канцэртамі яны выступалі не толькі на Драгічыншчыне, але і ў населеных пунктах Іванаў-скага раёна і суседняй Украіны.

У 2006 годзе М. Ф. Нічыпорчык пайшла на заслужаны адпачынак. Аднак яна па-ранейшаму не губляе сувязі з мясцовымі жыхарамі, якія даўно сталі для яе роднымі. З асаблівай цеплынёй і вялікай удзячнасцю Марыя Фёдараўна ўспамінае былых самадзейных артыстаў: Ксенію Рыгораўну Гарбарук, Еўдакію Спірыдонаўну Крывецкую, Любоў Пятроўну Еўчык, Ганну Сідараўну Крывецкую і Антаніну Раманаўну Стасюк. На жаль, некаторыя з іх пайшлі ўжо з жыцця, але памяць пра сябе ў людзей пакінулі добрую.

У той час , калі я працаваў у калгасе, потым – у сельскім Савеце, даволі часта даводзілася сустракацца з Марыяй Нічыпорчык. І ніколі ніякіх невырашальных пытанняў у яе не было. Яна ўмела добра ладзіць з мясцовай моладдзю, якая прыходзіла патанцаваць на дыскатэку, не ўзнікала праблем і з юнакамі і дзяўчатамі з суседніх вёсак Іванаўскага раёна, што прыязджалі ў клуб павесяліцца і з карысцю правесці вольны час.

Дарэчы, тая моладзь даўно раз’ехалася па розных гарадах і кутках былога СССР. Але многія, калі наведваюць родную вёску, бацькоў, не абыходзяць і дом Марыі Фёдараўны, віншуючы яе з розных нагод і жадаючы моцнага здароўя.

—Добра памятаю Анатоля Сімановіча,— гаворыць М. Ф. Нічыпорчык. – Рос ён без бацькоў. Цяпер жыве ў Расіі, у Малінаўку прыязджае рэдка, але заўсёды адведвае і мяне, дзякуе за добрыя і слушныя парады, якія я ў свой час яму выказвала…

Яе ўласныя дзеці таксама выраслі, атрымалі адукацыю, ужо маюць свае сем’і. Сын Васіль жыве і працуе ў Мінску, дачка Таня – у Белаазёрску. Яны наведваюць родную матулю, якая жыве са сваёй старэнькай маці. І тады двор Марыі Фёдараўны ажывае, знікае смутак з твару гаспадыні, радасцю свецяцца і вочы бабулі.

Пётр ПАДЛУЖНЫ,

жыхар в. Белін,

наш няштатны карэспандэнт

Поделиться новостью:

Популярно

Архив новостей

Похожие новости
Рекомендуем

В Дрогичинском районе почтили память жителей деревни Сварынь, убитых в годы войны

Сегодня, 16 апреля, исполнилось 80 лет, как фашистскими карателями...

В Бездежской школе по инициативе БРСМ прошел республиканский патриотический проект «Цветы Великой Победы»

Ежегодно патриотический проект объединяет сотни тысяч людей разных профессий...

“Есть чем гордиться, но надо двигаться дальше”. Вот что требует Александр Лукашенко от сельского хозяйства

Аграриям есть чем гордиться, но работу сельскохозяйственной отрасли надо...

Навстречу ВНС: знакомимся с делегатами от Дрогичинщины

Выборы делегатов Всебелорусского народного собрания завершились в Беларуси 10...